blog นี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ Yaoi ล้วนๆ หากท่าน

ไม่ชอบ หรือรับไม่ได้กับเรื่องนี้ ให้ปิด blog นี้ไปได้เลยครับ       13oyFriend

 

 

สำหรับ ท่านใด ที่เข้าใดที่เข้ามาใหม่ หรืออ่านไม่ทันนะครับ 

ให้คลิกที่ >>>ตรงนี้<<< นะครับ ผมจะเรียงตอนไว้ในนั้น ครับผม

 

 

Story! 

ต้นไม้ปลายฟ้า(Yaoi) บทที่4:คู่แข่ง(5)

 

... Say humph (huh) Say humph (huh)

นัน แน มัม แด โร แน มอต แท โร แฮ (huh huh, huh huh)…(อย่างงครับ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ผมเอง)

 

“ดีครับ โย” เป็นสายโยนั่นเองที่โทรมา ตอนนี้อยู่ในช่วงพักเที่ยงน่ะครับ

 

(หวัดดี ไม้ สบายดีไหม) น้ำเสียงเธอดูเศร้าแหะ เศร้าจนสัมผัสได้เลย

 

“สบายดี แล้วโยอ่ะ สบายดีไหม”

 

(อืม โยสบายดี ไม้)

 

“ฮือ...โยมีไรครับ”

 

(เดียวเลิกเรียนแล้ว มาเจอโยหน่อยได้ไหม)

“ได้ครับ ที่ไหนอะ”

 

“ที่โรงเรียนโย เดียวโยจะรอที่เดิมนะ” ที่เดิม ก็คือบริเวณสวนอุดม(มาจากชื่อ อาจารย์อุดม นะครับ) เป็นที่ๆผมไปนั่งเล่นและนั่งทำการบ้านกับโยเป็นประจำ ตอนเรียน ม.5

 

“ครับ เดียวเลิกเรียนแล้วจะไปหานะครับ”

 

“ค่ะ บาย” ตื๊ด....นึกไว้แล้ว สักวันจะต้องมีวันนี้ ไม่ต้องคาดเดาอะไรมากมาย ก็รู้อยู่แล้วครับ ว่าเรื่องอะไร

 

 

03.45 pm

 

“ไอ้กันต์ ไปส่งกูที่โรงเรียนเก่าหน่อยดิ” ผมวานไอ้กันต์ ที่ตอนนี้มันกำลังนั่งลอกแบบฝึกหัดอย่างเอาเป็นเอาตายให้ไปส่งผมหาโย

 

“ทำไมวะ”

 

“โยบอกให้กูไปหา” ไอ้กันต์มองหน้าผมอย่างงงๆ

 

“อืม แล้วไอ้ฟ้าอะ เดียวมันก็รอมึงหรอก”

 

“มันบอกว่ามีธุระ ให้กูกลับกับมึงนี่แหละ” ก่อนจะขึ้นเรียนในคาบบ่าย พอดีผมเจอไอ้ฟ้าที่ตึกแอล มันก็บอกให้ผมกลับกับไอ้กันต์วันนึง มันบอกว่ามีธุระ ผมก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เลยไม่รู้ว่ามันจะไปทำอะไรเหมือนกัน

 

“อืม คร้าบบบบ งั้นก็ไปกันเลยครับ”

 

 

ผมพาไอ้กันต์เดินผ่านประตูกว้างที่มียามหน้าตาคุ้นเคยเฝ้าดูแลสู่ลานกว้างอยู่กึ่งกลางระหว่างตึกสามหลังที่เรียงกันเป็นรูปตัวยู ก่อนจะเดินตัดช่องว่างระหว่างตึกภาษาอังกฤษกับตึกสังคมมายังสวนอุดม ซึ่งก็คือจุดนัดพบนั่นเอง

 

“ไม้” โยตะโกนเรียกผมอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนโต๊ะนึง

 

“หวัดดีกันต์” โยส่งยิ้มให้ไอ้กันต์หลังจากกล่าวทักทายแล้ว ไอ้กันต์ส่งยิ้มกลับเช่นกัน

 

“ไม้คงรู้แล้วใช่ไหม ว่าโยจะพูดเรื่องอะไร” โยเปลี่ยนอารมณ์ให้จริงจังขึ้นหลังจากที่เรานั่งกันเรียบร้อยแล้ว

“ไอ้ฟ้า?” ผมบอกคำตอบที่มั่นใจมากๆออกไป

 

“...อืม” โยขานรับขณะที่มองออกไปนอกโต๊ะ เหมือนกำลังเตรียมใจอยู่ ประมาณนั้น

 

“เออ...เดียวกูไปรอที่รถนะ” ไอ้กันต์เหมือนจะรู้สถานการณ์ มันลุกขึ้นอย่างระวังเพื่อที่จะออกไป

 

“มึงจะอยู่ฟังก็ได้นะ” ไอ้กันต์เป็นเพื่อนที่สนิทและสำคัญที่สุดของผม เรื่องแค่นี้ผมไม่อยากจะปิดมันหรอก

 

“ไม่เป็นไร คุยกันไปเหอะ” พูดจบมันก็เดินกลับไปโดยที่ไม่หันมามองอีกเลย

 

“วันที่ฟ้าบอกเลิกโย รู้ไหมฟ้าให้เหตุผลว่าไง” ขณะที่พูดโยไม่มองหน้าผมเลย เธอเอาแต่จ้องไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ในแนวสายตาเธอพอดี

 

“...”

 

“ฟ้าบอกว่า ฟ้านะรัก...ไม้” เสียงเธอสั่นเล็กน้อยกับคำพูดคำสุดท้าย ก็คือชื่อผมนั้นเอง

 

“ฟ้าบอกไม้บ้างไหม” น้ำเสียงเธอเหมือนคนอยากจะร้องไห้เข้าไปทุกทีแล้ว

 

“....บอก” โยหันมามองหน้าผมอย่างช้าๆ ดวงตาคู่นั้นของเธอ ผมไม่สามารถเดาได้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่

 

 

 

“โย...โกรธไอ้ฟ้าไหม...โกรธที่มันหลอกโย” หยดน้ำใสๆไหลออกมาจากตาคู่สวยของโย เธอยังคงมองมาที่ผมอยู่ สายตาเราสองคนประสานกัน ใช่…สายตาเราประสานกัน แต่ผมกลับไม่รู้อะไรเลย ในดวงตาแสนเศร้าคู่นั้น

 

“หรือโยโกรธไม้...ที่คนที่ไอ้ฟ้ารักคือไม้ ไม่ใช่...” กว่าผมจะรู้สึกตัวว่ากำลังพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดที่สุดในตอนนี้...มันก็เหลือแค่คำเดียวแล้ว ที่จะจบประโยค(โย)

 

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่วันนั้น วันที่ฟ้า...” เธอเงียบไปอีกครั้ง ผมเอื้อมมือที่ดูแล้วก็ไม่ได้เปื้อนอะไร ออกไปปาดน้ำตาที่แก้มเธออย่างเบาๆ

 

“โยยอมรับนะว่าโกรธ...โกรธเหมือนที่ไม้บอกนั่นแหละ โกรธทั้งไม้และฟ้าเลย” โยรวบปอยผมข้างหน้าไปเก็บไว้หลังใบหูให้ดูเรียบร้อย ผมได้แต่นั่งมองเธออย่างเงียบๆ ตอนนี้มันนึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าจะพูดอะไรออกไป หรือปลอบเธอยังไงดี

 

 

 

“จนเมื่อเช้า เหมือนโยจะเครียดมากไปหน่อยเลยต้องให้เพื่อนช่วยหามไปห้องพยาบาล ช่วงนั้นที่โยได้อยู่อย่างเงียบๆ ไม่รู้อะไรดลใจหรือแม่พระที่ไหนเข้าสิงก็ไม่รู้นะ” โยยิ้มออกมาเล็กน้อย ตอนนี้เธอเลิกร้องไห้แล้วละครับ

 

“โยคิดขึ้นมาได้ ว่ามันอาจจะเป็นกรรมตามสนองก็ได้มั้ง ที่โยนอกใจไม้ก่อน เดียว!!...ไม้อย่าขัดความคิดโยนะ” ผมกำลังจะอ้าปากพูด พูดว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น เธอก็บอกให้ผมหยุดซะก่อน

 

“ปล่อยให้โยคิดแบบนี้แหละดีแล้ว ถ้าไม้อยากให้โยสบายใจ และเรื่องทุกอย่างมันจบ”

 

“ก็ได้ครับ แล้วแต่โยแล้วกัน ถ้ามันทำให้โยสบายใจละก็” ในที่สุดก็ถึงบทผมพูด นึกว่าจะใบ้กินซะละ

 

 

 

 

 

“นี่ไม้ แล้วฟ้าเค้าขอไม้เป็นแฟนรึยังละ” จ๊าก!!...โดนเลย หลังจากที่เราสองคนเงียบกันไปสักพัก โยก็พูดขึ้นมาอีก แต่ไม่นึกว่าจะเป็นคำถามนี้

 

“เออ...ขอแล้ว” ผมตอบอย่างงงๆ สงสัยว่าเธอจะมาไม้ไหน หน้าโยตอนนี้ไม่มีความเศร้าหลงเหลืออยู่เลย มันดูเหมือนกับเด็กวัยรุ่นใสๆกำลังคุยเรื่องความรักอยู่อะครับ

 

“จริงอะ แล้วไม้ว่าไง” เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นและรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจ

 

“ก็...บอกว่าถ้าโยขอให้ไม้คบกับฟ้าอย่างเต็มใจเมื่อไหร่ ตอนนั้นแหละไม้ถึงจะยอมคบ” ผมก้มหน้ามองตารางหมากบนโต๊ะด้วยความอาย ขณะที่ตอบคำถามของแฟนเก่าที่ในตอนนี้เป็นเพื่อนใหม่ไปแล้ว

 

“อืมมม...งั้น โยขอให้ไม้คบกับฟ้านะ นี่โยเต็มใจพูดจริงๆนะเนี่ย ไม่เชื่อดูหน้าสิ” เธอก้มหน้าลงมาต่ำกว่าผม เพื่อให้ผมเห็นใบหน้าของเธอ

 

“แล้วโยไม่/ไม่ต้องพูดแล้ว ตกลงตามนี้ โอเค!” เธอตัดบทผมอีกแล้ว ทำไมเดียวนี้ผมโดนแบบนี้บ่อยจังอะ

 

...งืดดดดดดด...งืดดดดดดดดดด...ไม่ทันที่ผมจะพูดขอบคุณ(ที่เธอไม่โกรธผมกับไอ้ฟ้าแล้ว ไม่ใช่ที่บอกให้ผมคบกับไอ้ฟ้านะ) โทรศัพท์โยก็สั่นแทรกซะก่อน

 

“ค่ะ พี่ยะ” เอ่อพี่ของโยนี่เอง พี่ยะเป็นพี่ชายคนโตของโย เรียนที่เดียวกับผม อยู่ปวส.2 นะครับ (อายุมากกว่าผมปีนึง)หล่อใช้ได้เลย แต่ก็อย่าไปยุ่งกับเค้าเลยดีกว่า พี่คนนี้เรียกได้ว่าโหดมากๆ พรรคพวกก็เยอะด้วยละ

 

(โย พี่เอาคืนไอ้คนที่มันทำโยให้แล้วนะ) เนื่องจากผมอยู่ใกล้ๆกับโย เลยได้ยินเสียงพี่ยะไปโดยปริยาย

 

“ฮ่ะ? อะไรนะพี่ โยไม่เข้าใจ”

 

(ก็ไอ้เชี่ยที่ชื่อฟ้าเนี่ย อยู่ๆมันก็เดินเข้ามาหา บอกว่ามันเองแหละที่เป็นคนทำให้โยร้องไห้ มันบอกว่าจะให้พี่ซ้อมมันเพื่อชดใช้กับความผิด ก็เลยจัดให้มันไป) เฮ้ย!!!!....ไอ้ฟ้า นี่มึงทำบ้าอะไรเนี่ย ผมกับโยมองหน้ากันอย่างตกใจเลยครับ

 

“ตอนนี่พี่กับฟ้าอยู่ไหน” โยถามที่อยู่ของพี่ชายอย่างร้อนรน ไอ้ผมก็รนเหมือนกันครับ รู้สึกเป็นห่วงมันอะ

 

(พี่อยู่หลังวิทยาลัย ทำไมอะ)

 

“พี่ยะรอโยอยู่ที่นั่นนะ อย่าพึ่งไปไหน” โยตัดสายทิ้ง เราสองคนพากันวิ่งออกมาจากสวนอุดมโดยมิได้นัดหมาย เหมือนเรารู้แล้วว่าตอนนี้ต้องทำอะไร

 

“เฮ้ย! มีไรกันว่ะ” ไม่นานเราก็มาถึง ไอ้กันต์ที่นั่งรอออยู่ถามอย่างตกใจ

 

“แฮกๆ ไปส่งกูหลัง...แฮกๆ...หลังวิทลัยด่วน” หอบรับประทานซิครับ วิ่งมาขนาดนี้ ดูโยก็ไม่ต่างกันเลย

 

“เอ่อๆ” ไอ้กันต์ตัดใจไม่ถามอะไรต่อ แล้วสตาร์ทรถให้โยกับผมขึ้นทันที ไอ้ฟ้านี่นะ คิดอะไรบ้าๆอีกแล้ว ตอนพักที่มันบอกว่ามีธุระก็คือเรื่องนี่สินะ มันจะตายยังวะเนี่ย

 

 

Ps.

Ps. เกิดการเปลี่ยน ตัวหลักของ "คู่แข่ง" เข้ากลางคัน จะเป็นใคร เจอกัน เอนทรี่หน้าคร้าบบบบ

 

 

Comment!

คอมเม้นให้ด้วยนะครับ ถ้าไม่พอใจตอนไหน หรือสงสัยยังไง บอกได้ครับ เดียวตอบให้

Comment

Comment:

Tweet

confused smile

อิอิ sad smile

#4 By ღ。Nahmfonღ。 on 2010-09-22 20:59

พี่เมฆกลายเป็นฝนไปแล้วสินะT^T

#3 By mako on 2010-09-21 20:17

เฮ้ยยยยยยยยยยยย
wink wink wink wink wink wink wink

ปล.ขอเม้นเกรียนสักอัน- -" ทนไม่ไหวจริงๆ

#2 By mako on 2010-09-21 20:15

ตามมาหลายวันแล้ว อ่านห้าพาร์ทรวด แล้วเม้นทีเดียวไม่ว่ากันน้าาาาา
สนุกมากเลยquestion

#1 By (125.27.40.249) on 2010-09-21 17:24