blog นี้ มีเนื้อหาเกี่ยวกับ Yaoi ล้วนๆ หากท่าน

ไม่ชอบ หรือรับไม่ได้กับเรื่องนี้ ให้ปิด blog นี้ไปได้เลยครับ       13oyFriend

 

 

สำหรับ ท่านใด ที่เข้าใดที่เข้ามาใหม่ หรืออ่านไม่ทันนะครับ 

ให้คลิกที่ >>>ตรงนี้<<< นะครับ ผมจะเรียงตอนไว้ในนั้น ครับผม

 

 

 

Story! 

ต้นไม้ปลายฟ้า(Yaoi) บทที่4:คู่แข่ง(3)

 

 

ขี่รถได้ประมาณครึ่งชั่วโมง เราก็มาถึงจุดหมายปลายทาง เป็นห้างๆหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดแหละครับ

 

“จะดูเรื่องไรอ่ะ” ไอ้กันต์ถามขึ้นลอยๆ ระหว่างที่พวกเราดูโปรแกรมหนังกันอยู่

“Because of you เป็นไง” ไอ้ส่วนเกินเสนอความคิดเห็น

 

“หนังรัก แหวะ...ดูอะไรน้ำเน่าๆ” ผมพูดแขวะมันอย่างหมั่นใส้ ไอ้ฟ้าตาขวางเลย

 

“หนังรักไม่ดูใช่ไหม งั้นเอาโปรแกรมหน้าละกัน” เหมือนไอ้กันต์มันจะรู้สถานการณ์ล่วงหน้าว่าถ้าให้ผมกับไอ้ฟ้าเลือกคงไม่ได้ดูแน่ มันเลยเลือกซะเอง พูดจบมันก็เดินไปซื้อตั๋วทันที

 

“เฮ้ย!!  ไอ้กันต์” ผมกำลังจะเดินไปหาไอ้กันต์ แต่ก็มีมือๆหนึ่งคว้าแขนเอาไว้ซะก่อน

 

“ทำไม กลัวอ่าดิ” ไอ้....ฟ้าบ้า เสือกรู้ทันอีกนะมึง

 

“กลัวไร...เปล่าสักหน่อย” ไม่ได้ๆๆ เดียวเสียฟอร์มหมด

 

“แล้วทำไมต้องทำหน้าซีดวิ่งไปหาไอ้กันต์ด้วยละ” มันดูผมอยู่ตลอดเลยรึ

 

“ใครหน้าซีด มั่วอะมึง กูจะไปยืนรอมันต่างหาก” เหตุผลนี้คงฟังขึ้นนะครับ

 

“หรอออ” อย่าทำหน้าเหมือนคนรู้ทันแบบนั้นได้ไหม ไอ้บ้า ไม่เชื่อกูรึไง(ก็มันไม่เชื่อนิหว่า)

 

“เอออออดิ” ผมหันหน้าไปอีกทางเพื่อหลบสายตามัน

 

“อะ จะไปรอไอ้กันต์ก็ไปสิ” มันปล่อยแขนผมออกให้เป็นอิสระ

 

“ไม่ไปแล้ว”

 

“หึๆ...” หัวเราะแบบนี้อีกแล้ว ฮรึ๊ย...กูละเซ็ง

 

“นี้ๆ ตัว คนนั้นหล่อก่อ” ไม่ใช่เสียงผม ไม่ใช่เสียงไอ้ฟ้าและไม่ใช่เสียงไอ้กันต์เพราะมันรอซื้อตั๊วอยู่ แต่เป็นนักเรียนสาว(ที่สาวไม่จริง)คนหนึ่งกระซิบกับเพื่อนสาว(คราวนี้สาวจริง จะมีอยู่คนเดียวนั้นแหละที่สาวไม่จริง แม้จะอยู่ในชุดนักเรียนแต่เจ้าหล่อนแต่งตัวได้เริศมั๊กๆ)แต่รู้สึกว่าจะกระซิบดังไปหน่อยชี้มาทางไอ้ฟ้า ซึ่งไอ้คนที่โดนชี้ก็รู้ตัวแล้วเช่นกัน

 

“เออ หล่อดี มากับเพื่อนด้วย โสดแน่เลยวะ เอาเลยๆๆ” เอ...ผมว่าผมใช้คำผิดนะ มันคงไม่ได้กระซิบกันหรอก มันเหมือนตะโกนคุยกันเลยแหละ เพื่อนๆในกลุ่มช่วยกันเชียร์สาว(ไม่จริง)คนนั้นให้...ให้ทำอะไรน่าจะเดาออกนะครับ

 

“เฮ้ย!!” ไอ้ฟ้าอุทานเบาๆ เมื่อสาว(ไม่จริง)ผู้นั้น เดินตรงเข้ามาทางผมกับไอ้ฟ้าแล้วครับ

 

“เฮ้ย!! มึงทำไรเนี่ย” คราวนี้เสียงผมครับ ก็อยู่ดีๆไอ้ฟ้าก็คว้ามือผมไปจับเลย เจ้าหล่อนที่กำลังเดินมาชะงักเล็กน้อยกับการกระทำของไอ้ฟ้า แต่ก็แค่นั้นแหละสาวสุดเริศเดินหน้าลุยต่อ ตรงมายังจุดหมายทันที

 

“นายๆ ชื่อไรอะ เราชื่อมินนี่นะ” โอววว...น้องมินนื่ ชื่อเล่นน่ารักมากเลยครับ ชื่อจริงก็น่ารักไม่แพ้กัน (นายสมชาย) ผมอ่านชื่อจริงที่ปักอยู่ที่เสื้อนักเรียนของเจ้าหล่อนนะครับ เหอะๆ

 

“เออ...ชื่อฟ้าครับ” ไอ้ฟ้าตอบไปตามมารยาท

 

“เราขอเบอร์นายได้ไหมอะ พอดีว่าอยากรู้จัก....แบบเพื่อนนะ” แบบเพื่อน...แน่รึ ดูสายตาน้องมินนี่สิ ปิ๊งปั๊งๆขนาดนั้น

 

“คงไม่ได้ละครับ พอดีว่าแฟนผมเค้าขี้หึงนะ ไม่ชอบให้ผมคุยโทรศัพท์กับใคร” ไอ้ฟ้าบีบมือผมแน่นขึ้นกว่าเดิม แต่เหมือนมันจะไม่รู้ตัวแหะ

 

“อ้าว มีแฟนแล้วหรอค่ะ ไม่เห็นพามาด้วยเลย อันแน่...โกหกไม่ดีนะค่ะ ไม่เห็นต้องอายเลย เดียวก็สนิทกันมากขึ้นแล้ว” เจ้าหล่อนยังไม่ละความพยายาม เอาละสิ...วันตายไอ้ฟ้าแล้วเว้ย

 

“มีแฟนแล้วจริงๆครับ” ฮ่าๆๆ...ไอ้ฟ้าหน้าซีดตลกชะมัด

 

“ไหนละค๊า...มีก็ต้องเห็นสิ” ชีมีความพยายามสุดยอดมาก ยกนิ้วให้เลย

 

“เอ่อ...” ไอ้ฟ้ามองหน้าผม แบบต้องการขอความช่วยเหลือ

 

“คือ...ผมนี้แหละครับ แฟนไอ้ฟ้ามัน” ผมยกมือที่ไอ้ฟ้ามันจับอยู่ให้หล่อนดูให้เห็นชัดๆเหมือนเป็นการยืนยัน น้องมินนี่เปลี่ยนสีหน้าทันที เธอกระฟัดกระเฟียดเล็กน้อย(ถึงมากมาย)ก่อนจะเดินกลับไป

 

“ยังไม่ทันเป็นแฟนกันก็หึงซะละ” ไอ้ฟ้าก้มลงมากระซิบข้างหูผมอย่างอารมณ์ดี ฮึย...ไม่หน้าช่วยเลย

 

“หึงบ้าไรมึง” ผมสลัดมือออกจากมือมันซึ่งมันก็ยอมปล่อยแต่โดยดี

 

“ไม่หึงงั้นก็หวงละสิ ถึงบอกไปแบบนั้นนะ” ยังกัดไม่เลิก เฮ้อออ รู้งี้ปล่อยมันได้สุดเริศนั่นเป็นเมียดีกว่า

 

“กูช่วยมึงต่างหากละไอ้บ้า”

 

“หรออออ”  ลากเสียงยาวอีกแล้ว หมั่นใส้โว้ยยยย

 

“เออ” ผมรีบเดินไปหาไอ้กันต์ซึ่งมันซื้อตั๋วเสร็จพอดี เถียงกับไอ้ฟ้าไม่ไหวแล้วครับ

 

“กว่าหนังจะฉายก็อีกชั่วโมงครึ่งไปกินข้าวกันก่อนป่ะ” ไอ้กันต์เก็บตั๋วใส่กระเป๋าเสื้อแล้วเดินนำไปทันที

 

 

 

 

“หวัดดีครับน้องไม้” เสียงคุ้นๆหู แต่ก็จำไม่ได้ดังขึ้นขณะที่ผมนั่งกินข้าวอยู่ที่โซนอาหาร

 

“อ้าว พี่เมฆ หวัดดีครับ” พอเงยหน้าดูก็เป็นคนที่ผมเอ่ยชื่อไปนั้นแหละครับ

 

“นั่งกันอยู่สามคน แต่ทักแค่คนเดียว” ไอ้ฟ้าพูดประชดใส่ไอ้พี่เมฆลอยๆ พร้อมกับใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์

 

“เออ โทษทีวะ กูไม่คุ้นพวกมึงเท่าไหร่”

 

“กูก็ไม่อยากคุ้นด้วยหรอก” ไอ้กันต์สวนกลับด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์วงเล็บยิ่งกว่าไอ้ฟ้าอีก(ก็อย่างว่านะคนเคยมีเรื่องกัน)

 

“ไอ้กันต์ พูดดีๆหน่อย” ผมส่งสายตาตำหนิให้ไอ้กันต์ ก็กลัวมันจะมีเรื่องกันอีกรอบนั่นแหละครับ ถ้าเรื่องเกิด ขึ้นโรงพักอย่างเดียวเลยคราวนี้

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับน้องไม้//ใครน้องไม้ของมึง ไม้อายุมากกว่ามึงตั้งปีนึง” ไอ้ฟ้าพูดดักไอ้พี่เมฆ เอ้ย ไอ้เมฆ (มันติดเรียกไอ้พี่เมฆไปแล้วแหะ  ตอนเข้าค่ายก็เรียกมัน ‘พี่เมฆ’ ในเมื่อตอนนี้มันรู้แล้วมาผมอายุมากกว่าก็ขอเรียกชื่อมันเฉยๆแล้วกัน) ดูเหมือนไอ้ฟ้าจะไม่ชอบให้ไอ้เมฆเรียกผมว่าน้องไม้แหะ

 

“อ้าว หรือครับ พี่ เอ้ย แทนตัวเองว่าไรดีอะ เมฆละกัน ก็เห็นน้องไม้ เอ้ย พี่ไม้ หน้าเด็ก แถมยังทำตัวเป็น...” ปั๊ง!! ไอ้กันต์ทุบโต๊ะเสียงดัง จนคนรอบข้างหันมามองกันหมด ก็นี้ห้างสรรพสินค้านิครับ  ผิดกับไอ้เมฆซึ่งดูจะไม่รู้สึกอะไรเลย คราวนี้มันมาแบบสงบแหะ

 

“ประโยคเมื่อกี้กูพูดแล้ว ห้ามใครพูดซ้ำอีก” ไอ้กันต์พูดขณะสายตาจ้องไปยังไอ้เมฆอย่างหาเรื่อง แต่ไอ้เมฆกลับยิ้มตอบอย่างมีร่าเริง

 

“เออ ก็กูไม่รู้นิวะ โทษที ขอโทษเรื่องที่ค่ายด้วย” ไอ้กันต์มองหน้าไอ้เมฆอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

 

“เออ กูก็ขอโทษละกัน” มันตอบกลับแบบที่ผมไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน  แต่ก็ดีแล้วอ่านะ ที่มันดีกันได้ เรื่องของไอ้กันต์กับไอ้เมฆจบไปละ แต่ไอ้ฟ้ามันยังไม่จบครับ นั่งเขี่ยข้าวทำหน้าบูดเป็นตูดลิงเลยตอนนี้

 

“พี่ไม้มาทำไรละครับ” ดูเหมือนไอ้ฟ้าจะไม่ใช่ปัญหาของไอ้เมฆเลย มันยังคงพูดกับผมอย่างเพลิดเพลินใจ

 

“มาดูหนังกับไอ้พวกนี้แหละครับ” เวลาใครพูดเพราะมาก็ต้องพูดเพราะกลับ มันเป็นมารยาทท่านแม่สอนไว้

 

“อ่อครับ พี่ เอ้ย โทษทีๆ เมฆ ขอตัวก่อนนะครับ พอดีมาซื้อของให้แม่น่ะ เอ่อๆ แม่เมฆฝากบอกว่าคิดถึงด้วยนะพี่ไม้” เจ้ย!!  อะไรวะ แค่ไอ้เมฆบอกว่าแม่มันคิดถึง ทำไมพวกมึงต้องมองกูแบบนี้ด้วยวะ

 

“เออ ฝากบอกว่า คิดถึงท่านเหมือนกันนะ”

 

“คร้าบ ดูหนังให้สนุกนะ วันหน้าเจอกัน” ไอ้เมฆพูดจบมันก็เดินจากไปเลย เหลือแต่ผมเพียงคนเดียวที่ตอนนี้ตกเป็นเป้าสายตาของไอ้ฟ้าและไอ้กันต์ มันจะทำอะไรผมไหมเนี่ย

 

“มึงเจอกับแม่ไอ้เมฆตอนไหน” ไอ้กันต์ถามขึ้นหลังจากที่มันจ้องผมจนถึงเวลาอันสมควรแล้ว(มั้ง)

 

“ก็วันที่มันพากูไปเข้าเฝือกไง”

 

“อืม” ไอ้กันต์ทำหน้าเข้าใจเรื่องทุกอย่างแล้วก็ตักข้าวกินต่อ แต่ไอ้ฟ้ากลับมองหน้าผมอย่างเคืองๆ ผมมองมันตอบประมาณว่า กูผิดอะไร มันก็ตักข้าวกินต่อและไม่กวนผมอีกเลย

 

 

 

ขณะนี้เวลา 20.45 น. การดูหนังครั้งนี้จบลงไปด้วยดี อย่างที่ผมคิดไม่มีผิดเลย เป็นหนังที่น่ากลัวได้ใจจริงๆ นั่งดูไปผวาไป ยังดีนะที่ไอ้ฟ้ามันจับมือผมไว้ ทำให้หายกลัวไปเยอะเลยละครับ เหมือนกับว่ามีกูอยู่ข้างๆนี่นะ ไม่ต้องกลัว ประมาณนั้น ทั้งที่มันกับผมไม่ได้คุยกับเลยนะ(ตั้งแต่ตอนกินข้าวนั้นแหละ) อย่ดีๆมันก็เอื้อมมาจับเองล่ะ ส่วนไอ้กันต์นะหรอ ฮึ...ดูได้ครึ่งเรื่องก็สลบ(หลับ)อย่างสบายเลยครับ ผีจะน่ากลัวขนาดไหนก็ไม่เป็นผลกับมันเลย...(กันต์ : ก็กูชอบหลับตอนดูหนังผีนี่หว่า รู้งี้ดู Because of you ดีกว่า เปลืองตังส์เปล่าเลยกู)

 

Ps.

Ps. พอดีได้คาแรกเตอร์น้องมินนี่มาจาก เพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่ง(ที่ไม่รู้จัก)ที่อยู่สาขาบัญชี แม้ว่าจะอยู่ในชุดนักศึกษาชีก็สามารถแต่งตัวได้เริศมาก

 

 

Comment!

คอมเม้นให้ด้วยนะครับ ถ้าไม่พอใจตอนไหน หรือสงสัยยังไง บอกได้ครับ เดียวตอบให้

Comment

Comment:

Tweet

อ้าวเห้ยย ??

ตาเมฆพลิกบทบาท - -*
แต่ก๊ะน่ารักดี กริ๊วๆ ...... แต่



ไม้มาทำม๊ายยยยยยย ~~

#2 By aliceangelique on 2010-09-16 22:31

พี่เมฆฝนมีบทแล้ววววว
(อ้าว?? นึกว่าเกลียดมันซะอีก- -"งงตัวเองเหมือนกันเฟ่ย55+)

#1 By mako on 2010-09-16 20:59