blog นี้ มีเนื้อหาเกี่ยวกับ Yaoi ล้วนๆ หากท่าน

ไม่ชอบ หรือรับไม่ได้กับเรื่องนี้ ให้ปิด blog นี้ไปได้เลยครับ       13oyFriend

 

 

สำหรับ ท่านใด ที่เข้าใดที่เข้ามาใหม่ หรืออ่านไม่ทันนะครับ 

ให้คลิกที่ >>>ตรงนี้<<< นะครับ ผมจะเรียงตอนไว้ในนั้น ครับผม

 

 

 

Story! 

ต้นไม้ปลายฟ้า(Yaoi) บทที่4:คู่แข่ง(2)

 

 

“เฮ้ย! ตื่นได้แล้ว จะนอนไปถึงไหน” ผมพยายามปลุกไอ้ฟ้าทั้งที่ยังโดนมันกอดอยู่

 

“ตื่นแล้ว” อ้าว เวร มันแล้วก็ลุกสิฟร่ะ อ้ายนี้

“ลุกเซะ”

 

“ไม่เอา ยังกอดไม่เต็มอิ่มเลย” O_o

 

“เต็มบ้าอะไร มึงกอดกูมาทั้งคืนแล้วนะ”

 

“ก็ไม่เต็มอ่า” ไอ้บ้านี้แมร่งหยอดแต่เช้าเลย

 

“ลุกได้แล้ว ไปเรียน” มันฟังภาษาคนรู้เรื่องเปล่าเนี้ย บอกให้ลุกกลับกอดผมแน่นกว่าเดิมอีก

 

“เมื่อไหร่ที่ไม้ยอมเป็นแฟนฟ้านั่นแหละ ถึงจะปล่อย” มาไม้นี้เลยหรอมึง

 

“กูบอกแล้วไง กูไม่เป็นแฟนกับคนที่เอาความรักมาล้อเล่นหรอก”

 

“ฟ้าไม่ได้ตั้งใจจะทำอย่างนั้นนะ ไม้ก็รู้เหตุผลแล้วนี่” เอ่อ กูรู้แล้ว แต่มันเป็นอะไรที่ไม่เข้าท่าเลยนะ

 

“มึงทำให้ผู้หญิงคนนึงอกหักเพื่อที่กูจะได้....จะได้เป็นของมึง”

 

“ฟ้ารู้ ฟ้ายอมรับผิดนะสำหรับเรื่องโย จะให้ฟ้าชดใช้ยังไงก็ได้” น้ำเสียงมันดูจริงจังมากเลยกับประโยคนี้

 

“โตอย่างกับความ แต่ความคิดอย่างกับเด็ก” ผมรู้สึกว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆนะ

 

“เพราะอย่างนี้ไงคร้าบ ฟ้าถึงอยากมีพี่ไม้มาคอยดูแล” เล่นบทซีเรียสได้ไม่ถึง5นาทีเลย กลับมาบทกวนตีนอีกละ

 

“ใครพี่มึง” อย่าเอาหน้ามาใกล้คอกูได้ไหม กูเสียวววว

 

“ก็พี่ไม้อายุมากกว่าผม ผมก็ต้องเรียกพี่สิครับ”

 

“กูไม่นับมึงเป็นน้องหรอก ไอ้บ้า”

 

“ไม่นับเป็นน้อง...แสดงว่านับเป็นแฟนใช่ป่าว” กวนได้กวนดี แมร่ง กูละเครียด แต่เอ๊ะ! เครียดหรือเขินวะ หน้ากูคงไม่แดงนะ

 

“คราบใดที่โยยังเจ็บอยู่ บอกเลยว่าไม่มีวัน”

 

“ถ้าโยหายเจ็บแล้วไม้จะยอมเป็นแฟนกับฟ้าใช่ป่าว”

 

“วันไหนที่โยมาบอกให้กูคบกับมึงอย่างเต็มใจ นั้นแหละ กูถึงจะยอมคบกับมึง” ดูหน่อยสิจะมีปัญญาแค่ไหน มึงทำให้โยเสียใจขนาดนี้ จะไปขอให้โยช่วยมันคงไม่ง่ายหรอก

 

“จริงๆนะ”

 

“ไม่รู้โว้ย” ผมแกะแขนมันออกแล้วลุกหนีทันที(ทำไมไม่แกะตั้งแต่แรกวะ) นี้ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย ทำแบบนี้ก็เหมือนกับว่า ผมตกลงปลงใจกับมันไปครึ่งนึงแล้วอะอ่าดิ กร๊าชชชช...อายยยย

 

 

 

ผมอาบน้ำเสร็จออกมาไอ้ฟ้าก็ไม่อยู่แล้ว สงสัยกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดแหละ ถึงแม้จะเข้าค่ายกันมาเหน็ดเหนื่อยวิทยาลัยก็ไม่ปล่อยให้หยุดเลย โหดร้ายชะมัด ฮือๆๆ

 

“ไม้!! ขวายแล้วหนา จะไปเฮียนกี่โมง” เสียงแม่ผมตะโกนมาจากห้องครัว ว่ามันสายแล้ว

 

“ฮู้แล้วๆ กำลังแต่งตัวเสร็จเนี่ย” เฮ้ออ...แม่อะ จะเร่งทำไม เซ็งเลย(ผมไม่ชอบใครใครมาเร่ง เวลาทำอะไรนะครับ) ทำไมมันรู้สึกว่าไอ้ฟ้ามันยังกอดผมอยู่นะ อารมณ์ค้างจากเมื่อคืนหรอ โอ้...ไม่นะ ฟุ้งซ่านไปใหญ่แล้ว ไปเรียนๆๆ

 

 

 

 

“ฮาโหลลล...ที่รักอยู่ไหนหว่า”

 

“ที่รักพ่อมึงดิ กูอยู่โรงอาหาร แล้วมึงอะอยู่ไหน”

 

“อยู่นี้”  เฮ้ย!! ตกใจสิครับ ก็ไอ้กันต์เล่นโผล่หน้ามาจนเกือบจะชนกับหน้าผมเลยอะ

 

“ไอ้เชี้ย เล่นบ้าไรเนี่ย คนเค้ามองหมดแล้ว” ถึงจะเป็นตอนเช้าแต่คนในโรงอาหารใช่ว่าจะน้อยที่ไหน แล้วดูมันทำสิ ใครเห็นก็ต้องคิดว่าผมกับมัน เอ่อ....กันแน่เลย

 

“แหะๆ กินไรอะ กินมั้งดิ” มันกดวางโทรศัพท์ที่โทรแกล้งผมเมื่อกี้ ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอีก เฮ้อ..ทำไมกูเจอแต่คนแบบนี้วะเนี่ย

 

“อยากกินก็ไปซื้อดิ”

 

“มะเอาอะ แย่งเด็กกินอร่อยกว่า” 

 

“ใครเด็ก!!”... ผมมองหน้ามันเชิงหาเรื่อง

 

“อ้าว ก็เห็นหน้าเด็ก แถมยังทำตัวเป็นเด็กอีก” ไอ้หน้าเด็กจะถือว่ามันชมนะ แต่ที่บอกว่าทำตัวเป็นเด็กนี่ดิ ยอมไม่ได้

 

“มึงหรือกูกันแน่ที่ทำตัวเป็นเด็ก” คิดเหมือนผมไหมละครับ ตั้งแต่บทแรกละ มันทำตัวปัญญาอ่อนมาตลอด

 

“กู...หรือใครก็ไม่รู้ แก่แล้วยังทำตัวเป็นเด็ก...ที่โปรยเสน่ห์ปายทั่ว” ผมเนี้ยนะโปรยเสน่ห์

 

“โปรยบ้านพ่อมึงดิ กูอยู่ของกูเฉยๆ” ไม่ไหวละ ขอทีเหอะนะ หัวมึงนะ ขอตบทีสิ

 

“โอ๊ย! เฉยๆก็เฉยๆคร้าบ” หึๆ...รู้ซะมั้งว่าไผเปนไผ

 

 

“ไอ้ไม้...” อยู่ๆไอ้กันต์ก็เรียกผมที่กำลังตักข้าวกินอย่าง...(ไม่อร่อยอะ เสียดายตังส์ ฮือๆๆ) จากที่มันเงียบไปนานเพราะยุ่งอยู่กับการลอกแบบฝึกหัด

 

“ไรมุง” ต้องรีบโซ้ยแล้วครับ ใกล้เวลาเรียนละ

 

“เรียนเสร็จเข้าเวียงไปดูหนังเนอะ” ชวนเที่ยวตลอด ไอ้นี่

 

“เดียวกูเลี้ยงเอง....นะ...น้าส์” หึ...ว่ากูเป็นเด็กแต่ดูมึงตอนนี้สิ ยิ่งกว่าเด็กอีกวะ ไอ้ก้านต์  อ้อนซะ

 

“เออๆ...ป่ะเข้าเรียนได้แล้ว” ข้าวคำสุดท้ายลงท้องเรียบร้อยอย่างพะอืดพะอม ก็นะ เสียดาย+หิวด้วย

“คร้าบบบ” เฮ้อ...อยากรู้จริงๆ ว่ามัน16จริงป่าว ยังกับ12แหนะ อยู่กับมันแล้วไม่เครียดเล้ย บ้าๆบอๆ

 

 

 

“จะไปไหนกันอะ” ผมกับไอ้กันต์กำลังจะเดินไปเอารถ ก็มีเสียงใครบางคนที่คุ้นหูอย่างมากมาย ดังมาจากข้างหลัง

 

“อ้าวไอ้ฟ้า กูจะไปดูหนังกับไม้มันนะ” ไอ้กันต์ทักเพื่อนเก่าอย่างสนิทสนม

 

“ไปด้วยดิ”

 

“ไปดิ/ไม่ให้ไป” ผมกับไอ้กันต์ตอบพร้อมกัน แต่คำตอบไม่เหมือนกันซะงั้น

 

“จะไปอะ” ไอ้ฟ้ายักคิ้วให้ผมแบบกวนๆ

 

“ไม่ให้ไปอะ” นึกว่ามึงกวนได้คนเดียวรึไอ้ฟ้า

 

“ก็จะ///พอๆๆเลย ไปหมดเนี่ยแหละ” ไอ้กันต์พูดตัดศึกการเถียงกันระหว่างผมกับไอ้ฟ้าแบบขอไปที

 

“ถ้ามันไปกูไม่ไป” ผมเดินออกมาจากวงอย่างไม่ใส่ใจเช่นกัน

 

“จะไปที่รถดีๆ หือจะให้ฟ้าไปอุ้ม” ไอ้ฟ้าพูดตามหลังมาในเชิงขู่

 

“...” ผมหันไปมองมันด้วยสายตาอาฆาต มันก็มองผมตอบ        ‘กูทำจริงๆนะเออ’ นี้คือผมลัพธ์ที่ผมรวบรวมได้จากหน้าของมัน  ฮือๆ...ไม่ได้เด็ดขาดคนเยอะขนาดนี้ ถ้ามันทำจริงจะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหนเนี่ย

 

“เออ ไปก็ได้วะ” ผมเดินนำหน้าไปที่รถอย่างไม่สบอารมณ์ ระหว่างเดินผ่าน ก็เอาไหล่ไปกระแทกไอ้ฟ้าสักหน่อยอย่างเจตนา หึ...อย่าให้ถึงทีกูมั้งนะ

 

 

 

Ps.

Ps. บทนี้คิดหนักแหะ ตอนแรกวางพลอตไว้แล้ว  แต่มาแก้พลอตอีก แต่ก็ยังไม่อยากทิ้งพลอตเก่า  เดียวจะลองหาช่วงเชื่อมดูดีกว่า

 

 

Comment!

คอมเม้นให้ด้วยนะครับ ถ้าไม่พอใจตอนไหน หรือสงสัยยังไง บอกได้ครับ เดียวตอบให้

Comment

Comment:

Tweet

ไอ้ฟ๊าาาาา


ก้าง !!!!! กันต์จะไปดูหนังดีๆ ดันมาขัดซะได้ //ชิชะ


กันต์จ๋าา สู้ๆนะเฟร้ยยย
ทำคะแนนเย๊อะๆ เข้าไว้ (ถึงตามบทพระรองแม่งไม่ได้แอ้มก็เถอะ)
เดี๋ยวไม้จะรักเราเอง กริ๊ววว

#4 By aliceangelique on 2010-09-15 20:15

ไม่นับเป็นน้อง...แสดงว่านับเป็นแฟนใช่ป่าวquestion question

#3 By mako on 2010-09-15 19:38

เอร้ยย ไม่ได้ตามอ่านนานมากคะ OTL
มาอ่านทีรวบเดียวเลย 555+

ฮาโหล ที่รักอยู่ไหนหว่า
แอบกรี้ด น่ารักไปมั้ยยยย อร๊างงง

#2 By Tatsuya★17 on 2010-09-15 18:57

sad smile embarrassed open-mounthed smile

#1 By ปิยะ99 on 2010-09-15 18:13