blog นี้ มีเนื้อหาเกี่ยวกับ Yaoi ล้วนๆ หากท่าน

ไม่ชอบ หรือรับไม่ได้กับเรื่องนี้ ให้ปิด blog นี้ไปได้เลยครับ       13oyFriend

 

 

สำหรับ ท่านใด ที่เข้าใดที่เข้ามาใหม่ หรืออ่านไม่ทันนะครับ 

ให้คลิกที่ >>>ตรงนี้<<< นะครับ ผมจะเรียงตอนไว้ในนั้น ครับผม

 

 

 

Story! 

ต้นไม้ปลายฟ้า(Yaoi) บทที่4 : คู่แข่ง(1)

 

 

Lol…li…lol…li…lol…li…pop…oh….ได้กลับบ้านแล้ว วู้ๆๆๆ เตียงจ๋า คิดถึงจังเลย ขอนอนสักงีบเหอะนะ อยู่ค่ายนอนไม่เต็มอิ่มเลย

 

“ไม้”  ใครเรียกฟร่ะ คนจานอน หัวถึงหมอนยังไม่ถังห้านาทีเลย

 

“ไม้!!” รู้ละ เสียงใคร แง้ๆๆ แม่อะ ขอนอนก่อนไม่ได้หรอ กลับมาเหนื่อยๆ อันที่จริงกลับมาถึงตั้งแต่บ่ายแล้วละครับ แต่มัวชุนลมุนกันอยู่ที่วิทลัย กว่าจะกลับบ้านได้ก็5โมงเลย

 

“มีเพื่อนมาหานะ” ใครหว้า เดียวสวิงแบ็คคิกแมร่งเลย ไม่รู้จักเวล่ำเวลา

 

“ใครอ่า”  ผมขานรับแม่ขณะที่เดินไปหา

 

“กูเอง” เอ๊ะ! ไม่ใช่เสียงไอ้กันต์อะ แต่มันคุ้นๆแหะ

 

“...” O_o อ้ายเชี้ยฟ้า มาได้ไงฟร่ะ

 

“กูคนนะ ไม่ใช่ผี ทำไมต้องทำหน้าอย่างนั้นด้วย” เออ กูรู้ว่ามึงคน กูแค่ตกใจว่า

 

“มึงมาทำไม”

 

“ก็มาหา...ที่...” ผมชูหมัดขึ้นก่อนที่มันจะพูดจบ  แค่คำว่าที่ ผมก็รู้แล้วว่าคำต่อไปจะเป็นอะไร

 

“มึงกลับไปเหอะ...”  พูดจบผมก็เดินหนีมันเข้ามาในครัวทันที เป็นเชิงว่า กูไม่มีอะไรจะคุยกับมึงแล้วหรือ กูไม่อยากคุยกับมึง นั้นแหละครับ

 

“แม่ยะหยังกินอะ เดียวน้องช่วย” แม่ผมกำลังทำกับข้าวอยู่พอดีเลยครับ

“เดียวผมช่วยด้วยครับ” ผักคะน้าที่ผมถืออยู่ ตอนนี้หล่นไปอยู่กับพื้นเรียบร้อยแล้วครับ เหตุมาจากเสียงไอ้ฟ้านั้นแหละ

 

“ไม้ระวังน้อยกะ...ทำเป็นด้วยหรอลูก” แม่ดุผมเสร็จก็หันไปคุยกับไอ้ฟ้าต่อ แม่อ่า...จะคุยกับมันเพราะทำไม ไอ้แน่นิสัยไม่ดีจะตาย

 

“ทำเป็นครับ” ผมได้แต่ส่งสายตาอาฆาตไปให้ไอ้ฟ้าซึ่งดูจะไม่เป็นผลอะไรกับมันเลย รู้สึกมันจะชอบใจด้วยซ้ำไป

 

“แม่ซื้อลิ้นจี่มากะ?” ผมตัดบทแม่กับไอ้ฟ้า ที่ตอนนี้รู้สึกจะเข้ากันดีซะเหลือเกิน

 

“เปี่ยนตัวน่ะกะ ซื้อมาฝาก” ผมกำลังจะหยิบกินเลย แต่เปลี่ยนใจละ เมื่อประโยคนี้จบลง

 

“เปี่ยนตี่ไหน มันอายุแค่16เอง” ดูไอ้ฟ้าทำหน้างงหกับคำพูดผมมากตอนนี้

 

“อ้าวหนูไม่รู้หรอ ไม้มัน19 แล้ว เพราะมันไม่ฟังแม่เอง เลยต้องกลับมาเรียนปี1ใหม่ ดื้อ...” คำสุดท้ายแม่หันมาพูดใหน้าผมอย่างจัง...แบบนี้เค้าเรียกแขวะรึเปล่านะ

 

“อ้าว...หรอครับ ผมนึกว่ารุ่นเดียวกัน หน้าเด็กมาก” ว่าแล้วมันก็หันมายิ้มให้ผม ปกติผมจะดีใจนะเวลามีคนมาชมว่าหน้าเด็ก แต่กับไอ้ฟ้า...

 

 

“เก่งใช้ได้เลยนะเรา เข้าครัวบ่อยละสิ” แม๊...จะชมมันทำไม

 

“ก็บ่อยอยู่ครับ” หึ ทำเป็น...ยังไงก็สู้กูไม่ได้หรอก กูเก่งกว่า

 

 

“นี้...มึงกลับไปได้แล้ว” ผมกระซิบบอกไอ้ฟ้าตอนที่แม่เผลอ ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเห็นหน้ามันแล้วอดคิดถึงเรื่องที่มันก่อไว้ไม่ได้ อารมณ์ขึ้นนะครับ หงุดหงิดๆ

 

“ไม่อยากให้อยู่หรอ” มันถามผมด้วยหน้าที่เรียบเฉย

 

“เออ” มันทำหน้าเหมือนคิดอะไรบางอย่าง ก่อนที่

 

“แม่ครับ ผมกลับก่อนนะครับ พอดีว่ามีคนไม่อยาก โอ๊ย!” ผมถองใส่มันได้ทันก่อนที่ความผิดจะมาเยือน

 

“อ้าวรีบกลับไปไหน อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนกันก่อน อุส่าห์ช่วยแม่ทำ”

 

“...ก็ได้ครับ” มันหันมายิ้มให้ผมอย่างผู้มีชัย ไอ้เชี้ยแผนสูงนะมึง หมั่นใส้โว้ยยย

 

 

“มึงเข้ามาทำไม ออกไปเลยนะ” การกินข้าวจบลงอย่างมีความสุข(ของไอ้ฟ้ากับแม่นะ คุยกันได้สนิทสนมมาก อย่างกับแม่ลูกกันแนะ เห็นแล้วหมั่นใส้) กินเสร็จผมโดนแม่ใช้ล้างจานต่อเลย กลับเข้ามาในห้องก็เห็นผู้คุกคามถือวิสาสะ นอนเล่นบนเตียงผมสบายใจเชิบเลย

 

“...” ทำเป็นหูทวนลมอีก ถ้าเป็นไอ้กันต์กูสวงราวด์คิก ตามด้วยเทิร์นราวด์ไปเรียบร้อยแล้วนะเนี่ย

 

“ไอ้ฟ้า มึงกลับไปได้แล้ว” ผมรีบวิ่งไปหยิบไดอารี่ออกมาจากมือไอ้ฟ้าได้ทันก่อนที่มันจะเปิดอ่าน

 

“...” อะไรของมึง มองหน้ากูแบบนั้นทำไม กูผิดอะไรตรงไหนวะ ดูมันสิครับ ทำหน้าอย่างกับคนน้อยใจ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

 

“แม่ครับ ผมกลับแล้วนะครับ” เสียงไอ้ฟ้าล่ำลาแม่ก่อนจะไป

 

“จะกลับได้หรอลูก ฝนเริ่มจะตกแล้วนะ แม่ว่าทางโน้นต้องตกหนักแน่เลย” มันจะกลับแล้วจะไปถ่วงมันทำไมละแม่

 

“กลับได้ครับ” ใช่ๆ ไอ้เนี่ยมันผีบ้ากลับได้อยู่แล้ว

 

“แม่ว่านอนนี่ดีกว่านะ ถนนมันลื่น เดียวเกิดไปเป็นอะไรกลางทาง” ห๊า!!...แม่ จะถามผมสักคำก่อนไม่ได้รึ

 

“จะให้ผมนนอนไหนละครับ” ไอ้เชี้ยฟ้า มึงปฏิเสธแม่กูบ้างก็ได้นะ กูไม่ว่าหรอก

 

“นอนกับเจ้าไม้ไง” อร๊าก...อยากเอาหัวชนประตูห้องตัวเองตาย แม่ทำไรไม่ปรึกษาลูกเลย หรือแม่พยายามยัดเยียดลูกให้ไอ้ฟ้า(คิดไปไกลละกู)

 

“แม่!! ให้มันกลับไปเหอะ เดียวพี่มันเป็นห่วง” ผมตะโกนเข้าร่วมบทสนทนาทันที

 

“แกนะเงียบไปเลย มีมารยาทบ้างสิ” โห แม่ไม่ไว้หน้าลูกเลย แง้ๆๆ

 

“เดียวหนูนอนนี่แหละ โทรบอกที่บ้านด้วยละกัน แม่ขอตัวไปเตรียมของขายพรุ่งนี้ก่อนนะ”

 

“ครับ” ....สิ้นบทสนทนาของแม่กับลูกเขย เฮ้ย! ไม่ใช่...ไอ้ฟ้าได้ไม่นาน ไอ้ตัวดีก็เดินกลับเข้ามาในห้องของผมด้วยหน้าตาที่แช่มชื่นอย่างเป็นที่สุด

 

“แผนเดิม หึ...เปลี่ยนบ้างก็ได้นะมึง” อย่าอยู่อย่างสุขเลยมึง กูจะเล่นงานมึงให้เดี้ยงเลยคอยดู

 

“ถ้าแผนเดิมมันใช้ได้ผม ก็ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนนิ...เนอะ” ไอ้..ไอ้...ไอ้บ้า (ฟ้า : ใครจะเล่นงานใครกันแน่ เหอะๆ)

 

“กวนตีน” ผมพูดใส่หน้ามันอย่างจงใจ

 

“ครับ ^^” และมันก็จงใจตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มเช่นกัน ชิส์ กูจะพยายามไม่ใส่ใจมึงแล้วกัน ปายอาบน้ำดีกว่า

 

 

“ชอบวง B2ST หรอ” มันถามขึ้นตอนที่รื้อของสะสมในห้องผมดู พวกหนังสือ ซีดีเพลง โปสการ์ด รูปภาพ อะไรพวกนี้แหละครับ ซึ่งของส่วนมากจะเกี่ยวกับ วง B2ST And 4Minute but ของวงบีส จะมากกว่า ส่วนผมก็กำลังนั่งเขียนเรื่องสั้นอยู่(งานอดิเรกน่ะครับ)

 

“ทำไม” ผมหันไปมองมันในประมาณว่า กูชอบแล้วเกี่ยวไรกับมึงอะ มันก็เงียบดูของไปต่อ

 

“นี่...ไม้ว่าเหมือนป่ะ” อั๊ก!...ผมถึงกับสำลักทันที ทั้งที่ไม่มีอะไรอยู่ในคอเลย ก็ไอ้ฟ้าอะนะ มันชูแมกกาซีนหน้านึง ที่เป็นรูปของ ‘ดูจุน’ ลีดเดอร์วงบีส ที่ผมชอบมากที่สุด ขึ้นมาเทียบกับหน้าของมัน

 

“...เหมือนตรงไหน” ที่จริงมันก็คล้ายๆนะ ไม่น่าเชื่อ ถึงว่าหลังๆมานี้เวลาดูหน้าดูจุนทีไร มันเหมือนรู้สึกว่ามีใครสักคนที่คล้ายๆ แต่ก็นึกไม่ออก จนมาถึงตอนนี้แหละ รู้ละ

 

“โกหกไม่ดีน้าส์” ผมหันหน้าหนีไอ้ฟ้าอย่างหมั่นใส้ (ทำไมผมรู้สึกหมั่นใส้มันบ่อยจังนะ ตั้งแต่ขึ้นบทนี้ละ) ไอ้บ้านิ เสือกรู้ทันอีก

 

อีกไม่กี่นาทีก็จะสี่ทุ่มแล้ว ไอ้ฟ้าพึ่งอาบน้ำเสร็จได้ไม่นาน(พึ่งเคยเจอมันนี้แหละ ไร้มารยาทที่สุด เลือกเสื้อผ้าผมไปใส่เฉยเลย ขอก่อนไม่มี) ผมก็กะว่าแต่งเรื่องนี้จบก็จะนอนละ กำลังถึงตอนซึ้งๆเลย

 

“เฮ้ย! มึงทำไรเนี่ย” อยู่ดีๆ ไอ้ฟ้าก็มาลากผมออกจากโต๊ะทำการบ้านไปที่เตียงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย(writer : ในเรื่องไม่มีพระอภัยมณี ไม่จำเป็นต้องใช้ ปี่กับขลุ่ยน่ะ)

 

“จะสี่ทุ่มแล้วนอนได้แล้ว” มันกอดผมให้นอนลงพร้อมกับมัน

 

“กูจะนอนตอนไหนก็เรื่องของกู” โวยวายไว้ก่อนคนแต่งสอนไว้(writer : มีปัญหาเยอะๆ เรื่องจะได้ยาวๆ แหะๆ)

 

“ฟ้าจะนอนแล้วอะ”

 

“เรื่องของมึงดิ” ตอนนี้มันนอนกอดผมอยู่ครับ  แน่นด้วย

 

“ต้องนอนพร้อมกันดิ”

 

“เออ งั้นมึงไปปิดไฟ แล้วเอาผ้าห่มไปปูนอนข้างล่างด้วย” ถึงจะบอกว่า ไม่ ก็ขัดไม่ได้อยู่ดี ก็มันกอดผมอยู่อะ

 

 

“ไอ้ฟ้า กูบอกให้นอนข้างล่างไง” ขณะที่สายตากำลังปรับการมองเห็นให้เข้ากับความมืด ก็รู้สึกถึงแขนของไอ้ฟ้าอีกครั้ง

 

“อยากนอนด้วยอะ” มึงตะพูดรดต้นคอกูทำไมเนี่ย กูเสียวนะเว้ย

 

“ไม่เอาโว้ย” ผมตะโกนบอกมันแบบไม่ออกเสียง

 

“ตอนไม้อยู่โรงพยาบาลฟ้ายังนอนกับไม้เลย”

 

“ตอนไหนของมึงวะ” มันจำได้ด้วยหรอ

 

“ก็คืนสุดท้ายไง ที่ฟ้าเมาอะ” มันจำได้จริงๆด้วย งั้น...ไม่นะ

 

“ฟ้าจำได้ด้วยนะ ว่าไม้เรียกฟ้าว่า ‘ที่รัก’ “ ก็บอกว่า ไม่นะๆ ทำไมมันยังจริงอยู่อีก ไอ้บ้านี้ จำเรื่องตอนเมาได้ด้วย นึกว่าจะเหมือนคนอื่นๆ

 

“อะไร ใครเรียกมึง บ้าป่าว” รู้สึกร้อนๆที่หน้าแหะ

 

“ก็...//เงียบไปเลยนะ คนจะนอน” ผมรีบตัดบทก่อนที่มันจะพูดออกมาอีกครั้ง หาข้ออ้างไม่เจออะ  อายโว้ยยย

 

“คร้าบ ไม่พูดแล้วก็ได้ ฝันดีนะคร้าบ” จุ๊บ!!...ริมฝีปากมันประทับเข้ากับแก้มผมอย่างเต็มๆ กร๊าซซ...อยากตอบโต้(ทำร้ายนะ ไม่ใช่จูบตอบ)แต่โดนมันรวบไว้ ฮือๆ (ฟ้า : เห็นรึยังว่าใครเล่นงานใครกันแน่)

 

 

 

 

Ps.

Ps. ช่วงนี้้กลับมาขยันแต่งนิยายละ ขอพักเรื่องสั้นไว้ก่อน ดองเรื่องนี้มานานละ แหะๆ

 

Comment!

คอมเม้นให้ด้วยนะครับ ถ้าไม่พอใจตอนไหน หรือสงสัยยังไง บอกได้ครับ เดียวตอบให้

Comment

Comment:

Tweet

= [ ] =!!!!

ช็อค...

โว้วววว
หวานไปไหนวะคะ ฟ้าาาาา

ส่วนสำนวนการเขียน เกลาๆหน่อยนะคะ
ระวังอย่าใช้ศัพท์ต่างประเทศปนศัพท์ไทยมากนะคะ มันไม่ลื่่นเท่าไหร่น่ะค่ะ (แต่ทั้งนี้ต้องดูบริบท และวิธีการเขียนด้วยค่ะ)

ส่วนภาษาเหนือ...
มีคำแปลให้ด้วยจะดีมาก
เพราะเราอ่านไม่ค่อยเข้าใจอะ OTL

และ HBD ค่ะ
(รู้เพราะเพิ่งเข้าเด็กดีเมื่อกี้ 555)

#5 By [chibi] Fairy ~* on 2010-11-09 17:27

หวานกันเยิ้มมม...cry

#4 By ..... on 2010-10-04 10:07

น่ากลัว !!!

ไอ้ฟ้าแผนสูง !!!
อ๊าาา กันต์จ๋า ...
กันต์อยู่ไหนนนนนนนน มาช่วยไม้เร๊วววว ~~

#3 By aliceangelique on 2010-09-14 21:54

อยากเป็นตัวละครในนิยายเรื่องนี้จัง

#2 By peter (110.168.40.208) on 2010-09-14 21:37

น่ารักcry cry cry
หวีดวี้ดวิ่วquestion question

#1 By mako on 2010-09-14 21:04