blog นี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ Yaoi ล้วนๆ หากท่าน

ไม่ชอบ หรือรับไม่ได้กับเรื่องนี้ ให้ปิด blog นี้ไปได้เลยครับ       13oyFriend

 

 

สำหรับ ท่านใด ที่เข้าใดที่เข้ามาใหม่ หรืออ่านไม่ทันนะครับ 

ให้คลิกที่ >>>ตรงนี้<<< นะครับ ผมจะเรียงตอนไว้ในนั้น ครับผม

 

 

Story! 

ต้นไม้ปลายฟ้า(Yaoi) บทที่5 คู่แข่งII (2)

 
 
 

“พี่ยะมีไรเปล่าครับ” ผมเดินมานั่งตรงข้ามกับพี่แก สังเกตวันนี้พี่เค้าแต่งตัวได้หล่อมาก...สงสัยต้องมีอะไรพิเศษแน่เลย

“พี่จะมาชวนไปเที่ยวนะ” หือ....ชวนไปเที่ยวหรอ ทำไมมาชวนผมอ่า

“โย ให้มาชวนหรอครับ”

“เปล่า พี่นี้แหละชวนเอง” พี่ชวนเอง...พี่ชวนเอง เฮ้ย ร้อยวันพันปีไม่เคยชวน เวลาไปไหนกับโยก็ขัดตลอด

“...” เอาไงดีวะ ถ้าไปกับพี่แก คงทำอะไรไม่ถูกแน่เลย น่ากลัวด้วย ปกติพี่เค้าก็โหดอยู่ละ

“ตกลงว่าไง” พี่ยะย้ำด้วยเสียงเข้ม

“เออ...แต่...//ไม่มีแต่” เอาแล้วไง ตกลงพี่มาชวน หรือมาบังคับกันแน่ครับ สายตานี้โหดเชียว

“โยไปไหมครับ”

“ไม่ เออ...โยไม่ว่าง” อย่ามองผมแบบนั้นสิครับ กลัวนะ ไอ้ฟ้าโหมดโหดว่าน่ากลัวแล้ว แต่นี้ ขนาดอยู่ในโหมดปกติยังน่ากลัวกว่าเลย

“แล้วจะไปไหนอ่าครับ”

“ดูหนังมั้ง” ดูหนังหรอ....ไปสองคนเนี่ยนะ

“แล้วเพื่อนของพี่ยะ//จะถามอีกนานไหม” พี่ยะยื่นหน้าเข้ามาหาผม พร้อมกับสีหน้าที่แสดงถึงความหงุดหงิด T_T ตายแน่ ตายแน่ๆกู ถามเยอะไปหรอเนี่ย

“ขอบโทษครับ งั้นผมขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ” เมื่อเห็นว่าผมยอมไป แกถึงผละกลัวไปนั่งท่าเดิม

 

“เออ...พี่ครับ รบกวนออกไปรอข้างนอกได้ไหมครับ คือผมจะสวมเสื้อผ้า” ผมเข้าห้องนอนหลังจากอาบน้ำเสร็จ ก็เจอพี่ยะนอนอ่านหนังสือการ์ตูนบนเตียงของผมอย่างสบายอารมณ์เลย พี่แกเงยหน้าขึ้นมองผมที่อยู่ในสภาพผ้าขนหนูตัวเดียวก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือต่อ

“ก็ไปใส่ดิ อายอะไร ผู้ชายด้วยกัน” ถึงจะว่าผู้ชายเหมือนกันก็เหอะ มันก็รู้สึกอายอยู่ดี เฮ้อออ...เอาเสื้อผ้าไปใส่ในห้องน้ำก็ได้วะ

“อันนั้นมันไดอารี่ของผม พี่อย่าอ่านเลยนะครับ มันไม่มีอะไรหรอก” ผมรีบเดินไปหาพี่ยะ หมายจะแย่งไดอารี่มา หลังจากที่กลับเข้ามาในห้องอีกครั้งแต่พี่แกก็เอาหลบ ทำให้ผมต้องอยู่ในสภาพเด็กที่กำลังแย่งของจากผู้ใหญ่ยังไงยังงั้น

“...” (O_O) อึ้งครับ แย่งไปแย่งมา โดนพี่แกกอดซะงั้น เอื้อก...

“ตัวหอมดีนี้ ใช้สบู่ไรอะ” พี่ยะก้มหน้าลงมาใกล้ผมเรื่อยๆ จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่แก้ม

“เบ...เบบี้ มายด์ ครับ” ตึกๆๆๆๆ....หัวใจผมเต้นรัว จนรั่วหมดแล้ว

“โตขนาดนี้ ยังใช้สบู่เด็กอีกหรอ แต่ก็หอมดีนะ” พูดจบแกก็ปล่อยผม แล้วเดินออกจากห้องไปเลย

 

ผมเดินไปที่กระจกแล้วมองตัวเองอย่าง งงๆ กับเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น พี่ยะ...ทำไมดูแปลกไป เหมือนไม่ใช่คนเดียวกับเมื่อก่อนเลย มาชวนผมไปดูหนัง วงเล็บ สองคน เข้ามาให้ห้องผมทั้งที่เมื่อก่อน บ้านผมแกไม่เคยจะมาเลย แล้วไอ้ที่กอด...ที่บอกว่าผมตัวหอมเมื่อกี้อีกละ หรือว่าพี่ยะ...ไม่ๆมั้ง จะเป็นไปได้ไง ก็พี่ยะเป็นพี่ของโย ซึ่งผมก็เป็นแฟนเก่าโย อีกอย่างพี่แกก็ออกจะแมน หล่อ โหด โฉด ซะขนาดนั้น สาวๆสวยๆเพียบ จะมาอะไรกับเรา พี่แกไม่มีทางเป็น HOMO หรอกน่า

“จะดูวันนี้นะ หนังน่ะ” (O_O) อ่า...อึ้ง...ทึ้ง...อีกรอบ สะดุ้งด้วยตอนที่หันไป แล้วแก้มก็ไปโดนกับจมูกพี่เค้าอ่า นี้เราใจลอยไปถึงไหนเนี่ย ขนาดพี่แกเอาคางมาเกยไหล่ยังไม่รู้สึกตัวเลย

“ขอโทษครับ” ผมพาร่างตัวเองออกห่างจากพี่อย่างรวดเร็ว(ตรงไหน) ไม่ไหวแล้วครับ สิ่งที่ผมคิดว่าไม่ใช่ มันยิ่งตอกย้ำให้ผมคิดอีกแล้ว

 

ผมกับพี่ยะมาถึงห้างสรรพสินค้าด้วยรถกระบะคันใหญ่ของพี่แก แอบงงกับกับเค้านิดนึง ว่าจะมาอารมณ์ไหนกันแน่ แต่ตอนนี้ ยิ้มมมม....แป้นเลย เหมือนไม่ใช่พี่ยะ จะว่าไป ถึงจะแตกต่าง แต่ก็ก็ยังหล่อไม่เปลี่ยนแปลง

ตื๊ดๆๆ...ตื๊ดๆๆๆ....ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์ไอ้ฟ้าครับ (แอบดีใจ ^^) แต่ไม่ทันที่ผมจะได้รับ ก็มีมือมืดฉกไปเฉยเลย ใครนะหรอ...ก็ผมมากับใครละ พอพี่แกเห็นว่าเป็นเบอร์ใครก็ตัดสายทิ้งทันที

“พี่ครับ โทรศัพท์ของผมนะครับ” รู้สึกฉุนๆกับสิ่งที่พี่เค้าทำแหะ

“มากับกูห้ามใช้โทรศัพท์” พี่ยะเข้นเสียงใส่ พร้อมกับใบหน้าที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจเช่นกัน

“...” เก็บโทรศัพท์ขอผมใส่ในกระเป๋าตัวเองโดยไม่สนใจสายตาผมที่มองสักนิด

“จะดูเรื่องไรดีละ” ไม่สนครับ ผมแกล้งมองออกไปทางอื่น

“ไม้...โกรธหรือไง” เสียงพี่ยะดูอ่อนลง ซะจนผิดหู

“เปล่านิครับ” เป็นนิสัยของผมแหละ ถ้าโกรธใครแล้วมาถาม ก็จะบอกว่าเปล่าทุกครั้งไป

“พี่ขอโทษนะ” (O_O) อึ้งยกกำลังสอง เมื่อกี้ผมได้ยินว่า ขอโทษนะ....จากพี่ยะใช่ไหม

“...”

“ไม้อยากดูหนังเรื่องไรอ่ะ”

“เออ...เรื่องไรก็ได้ครับ” ตอนนี้รู้สึก กังวลเรื่องไอ้ฟ้าอะ มันจะคิดยังไงนะ มีถูกตัดสายทิ้งแบบนั้น

“งั้น...เอาเรื่องนี้ละกัน ไม้ชอบแนวนี้นี่ เดียวพี่ไปซื้อตั๋วแปบนะ” แนวที่ผมชอบ เป็นแนวแอ็คชั่นแฟนซีนะครับ ไม่รู้แกมาใส่ใจเรื่องของผมตอนไหน

“อีกครึ่งชั่วโมง  หนังถึงจะฉาย เราไปเดินเล่นกันก่อนไหม” พี่ยะกลับมาอีกครั้งพร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้ม สังเกตดูสาวๆที่เห็นพี่ยะ มองกันตาละห้อยเลย มันก็น่าอยู่หรอกนะ หล่อซะขนาดนี้

“ก็ได้ครับ” พูดจบ พี่ยะก็คว้ามือผมไปทันที

“ไม่ต้องจับมือก็ได้มั้งครับ คนมองกันหมดแล้ว”

“ช่างเขาดิ”

“...” อะไรวะ...พี่ยะ เอาจริงหรอเนี่ย


หลังากที่ดูหนังเสร็จ นึกว่าจะได้กลับบ้านแล้ว แต่ที่ไหนได้ พี่แกพาผมมาที่หอแกซะงั้น แต่ชักจะไม่แน่ใจแหะ ว่ามันเรียกว่าหอรึป่าว เพราะดูใหญ่กว่าหอมากกกก...

 

 

 

“พี่ยะ...เมื่อไหร่จะไปส่งผมอ่าครับ” ผมถามขณะที่ยังอยู่บนโซฟา รอพี่ยะไปส่ง แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นทีท่าว่าจะไปส่งสักที

“ไม่ไป คืนนี้นอนนี้เป็นเพื่อนพี่นะ เมื่อเช้าบอกแม่ไม้ไว้แล้ว” จ๊าก....อะไรวะเนี่ย จะให้ผมนอนด้วยหรอ ไม่ไหวมั้ง

“เออ...ไม่ไหวมั้งครับ”  ผมบอกออกไปตามความจริง

“ก็พี่กลัวผีอ่ะ “ พี่ยะพูดพรางเก็บเสื้อผ้าที่กองกระจัดกระจายใส่ตะกร้า

“ปกติพี่ก็นอนคนเดียวไม่ใช่หรอครับ”

“ก็เมื่อวานพี่พึ่งดูหนังผีมาอ่า ยังหลอนไม่หายเลย”

“สรุป ยังไงผมก็ต้องนอนใช่ไหมครับ” พี่ยะเดินมานั่งลงข้างๆผม หลังพิงเบาะโซฟาในท่าที่ผ่อนคลาย

“อืม”   ว่าแล้วไง ถึงจะหาเหตุผลอะไรมาอ้างยังไง พี่แกก็จะให้ผมนอนนี่อยู่ดี

“งั้น ผมขอโทรศัพท์ผมคืนได้ยังครับ”  ผมนั่งมองดูพี่ยะที่นั่งหลับตาอยู่ข้างๆ

“จะโทรหาใคร” พี่ยะพูดทั้งที่อยู่ในท่าเดิม ถ้าพี่เค้าเป็นเพื่อนผมนะ ผมคงจะบอกไปว่า กูจะโทรหาใคร แล้วเกี่ยวไรหับมึงวะ โทรศัพท์มันของกู แต่ทำไม่ได้งะ

 

 

_________________________________________________________________
Ps. มาถึงตอนนี้ อยากบอกว่า ตันจริงๆ ดูเหมือนพลอตจะสั้นไป ต้องคิดหลายตลบเลย จะทำไงให้มันยาว เหอะๆๆ

 

 
Comment!
คอมเม้นให้กำลังใจ (ในการแต่งต่อ) ผมหน่อยนะครับ